سفر به قلب خشکسالی؛ روایت امید و گلایه‌های مردم روستاهای اسمری و تیغ‌سیاه عنبرآباد

صبح امروز جمعی از مسئولان به منطقه تیغ‌سیاه و روستای اسمری عنبرآباد سفر کردند.

سفری که هر کیلومتر آن، حکایتی از زندگی، خشکسالی و مقاومت مردم این مناطق را به تصویر می‌کشید.

از ابتدای مسیر، آثار خشکسالی با نخل‌های خشکیده و درختان بی‌جان به چشم می‌آمد.

جاده‌های خاکی، فاصله روستاها از امکانات شهری را به وضوح نشان می‌دادند.

در کنار این صحنه‌ها، دخترکان روستا با دست تکان دادن و چهره‌های معصوم خود، تصویری از امید و استقبال را به نمایش گذاشتند.

مشکلات زیرساختی روستای اسمری از زبان اهالی شامل کمبود آب آشامیدنی و کشاورزی، وضعیت نامناسب جاده‌ها و نبود پل ارتباطی بود.

اهالی از مسئولان درخواست ساخت سد آبخیزداری و بهسازی مسیرها کردند.

یکی از اعضای شورای روستا گفت: «روستا زمانی ۷۶ خانوار جمعیت داشت، اما به دلیل خشکسالی و نبود امکانات، حدود ۴۰ خانوار مهاجرت کرده‌اند.»

یکی از زنان روستا نیز با نگرانی افزود: «ما جایی نداریم که برویم، اگر فکری برای ما نشود، بیچاره خواهیم شد.»

دیگری با صدای بلند گفت: «اگر برای ما فکری نشود، دیگر نمی‌توانیم اینجا زندگی کنیم؛ همه چیز خشک می‌شود و جایی برای رفتن نداریم.»

این سخنان انعکاس واقعیتی تلخ بود که مردمان این منطقه با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ خشکسالی، فرسایش خاک، نبود راه‌های مناسب و مهاجرت اجباری.

در جریان بازدید، قاسم رحیمی‌نیا، مدیرکل منابع طبیعی جنوب کرمان، قول مساعد داد که ساخت یک بند سنگی ملاتی در بالادست روستای اسمری با جذب اعتبار لازم در دستور کار قرار گیرد تا ذخیره و مدیریت منابع آب در منطقه بهبود یابد و بخشی از مشکلات خشکسالی این روستا کاهش یابد.

همت بلوچی، فرماندار عنبرآباد که با جان و دل شنونده دغدغه‌های مردم بود، قول مساعد داد که پیگیری مستمر بهسازی جاده‌ها و تقویت زیرساخت‌های ارتباطی روستاها در اولویت قرار گیرد و اقدامات عملی برای تسهیل دسترسی مردم به خدمات و منابع ضروری انجام شود.

 همچنین، ارجمندی بخشدار منطقه بر پیگیری جدی مشکلات روستا و هماهنگی با دستگاه‌های اجرایی تاکید کرد تا اقدامات عملی برای بهبود وضعیت انجام شود.

اهالی امیدوارند این حضور و پیگیری مسئولان، آغازگر اجرای طرح‌های آبخیزداری، جنگل‌کاری و توسعه زیرساخت‌های اساسی باشد تا زندگی پایدار به این مناطق بازگردد.

این سفر تصویری روشن از واقعیت زندگی در مناطق محروم جنوب کرمان بود؛ جایی که طبیعت و انسان هر دو در انتظار دست یاری و نگاه جدی مسئولان هستند.